ρ
رویای دبی طلایی
۱۱ خرداد ۱۳۹۸
زنده به گور
۱۱ خرداد ۱۳۹۸

منتشر شده در ماهنامه صنعت فراگیر
شماره ۳۹ و ۴۰ _ شهریور ۸۸

زندگی در پارکینگ

تهران هم اکنون به یک معضل بزرگ برای کشور تبدیل شده است سرمایه گذاری در تهران حجم وسیعی از سرمایه گذاری در کشور را شامل می شود که این امر حکایت از تبعات بسیار بغرنج اقتصادی برای کشور است. این در حالی است که تهران قطب اقتصادی و تجاری و صنعتی ایران نیز محسوب می شود. تهران به واسطه مرکزیت جامع تأثیر بسیار زیادی بر کل کشور دارد. ولی علی رغم این نقش عمده در نواحی مختلف خود دچار معضلات بسیار است و زیرساخت های حمل و نقل شهری تهران هیچگونه تناسبی با حجم عظیم ترافیکی آن ندارد.
فرقی نمیکند کجای تهران و چه ساعتی، چون همه جای تهران و در هر ساعتی پارک کردن یک معضل بزرگ است. حساب مناطق مسکونی را هم نمی شود از مناطق تجاری و اداری جدا کرد. سالهاست که تهران تبدیل شده است به یک پارکینگ بزرگ. آن هم نه از این بابت که ترافیک امکان حرکت ماشین ها را می گیرد. بلکه از این بابت که همزمان در حالی که هزاران ماشین در خیابان ها و بزرگراه ها درحال حرکتند، هزاران ماشین در حاشیه خیابان ها و کوچه ها و پارکینگ های عمومی انگشت شمار شهر پارک شده اند و همزمان هزاران ماشین دیگر دنبال فضایی خالی برای توقف کوتاه و بلند خود می گردند.
حجت الله بهروز مدیر عامل شرکت کنترل ترافیک شهرداری تهران می گوید: ترافیک تهران سالانه به نسبت تعداد افراد و حجم ترافیک و خودروهایی که وارد می شود به سرعت سیر صعودی دارد و سالانه ۱۰تا۱۵درصد بر حجم ترافیک افزوده می شود که جایی برای رفت و آمد دیگر وجود نخواهد داشت.
به همین خاطر است که مصباح الدین متقی، مدیرکل معماری و اسختمان شهرداری تهران معتقد است: کسری پارکینگ در شهر تهران بیداد میکند و هیچ تناسبی بین تعداد ماشین ها، راه های مواصلاتی و محل پارک خودرو وجود ندارد و در نتیجه، یک سوم خودروهای موجود در تهران پارکینگ ندارند.
پارک کردن ماشین ها حالا دیگر فقط یک مشکل شهری نیست و بلکه باید با اطمینان گفت دامنه های جدیدی پیدا کرده است.
در این مجال کوتاه به دنبال این نیستم تا مقصر را پیدا کنیم و دلایل بوجود آمدن این غده سرطانی را معرفی کنیم که دلایل و عوامل بیشمارند، از شهرسازی غلط گرفته تا قوانین غلط راهنمایی و رانندگی، برنامه های غلط اقتصادی، افزایش جاذبه های تهران و ده ها عامل دیگر که در این مجال کوتاه نگنجند.

تهران به واسطه مرکزیت جامع تأثیر بسیار زیادی برکل کشور دارد. ولی علی رغم این نقش عمده در نواحی مختلف خود دچار معضلات بسیار است و زیر ساخت های حمل و نقل شهری تهران هیچگونه تناسبی با حجم عظیم ترافیکی آن ندارد.
درواقع ترافیک تهران هم اکنون به زخم کهنه تبدیل شده است که هرازگاهی مسئولان شهری برای خلاصی کوتاه مدت از آن در برخی فصول سال با گردهمایی و پیچیدن نسخه ای، مرهمی بر روی آن می گذارند و به شهروندان اطمینان خاطر می دهند که کمتر با مشکل ترافیک در آن مقطع زمانی مواجهند. زمانی بازسازی بافت های فرسوده را علم می کنند که کاری بیهوده و عبث است.
شهری که با مقتضیات ۳۰۰سال پیش شکل گرفته است دیگر جایی برای توسعه باقی نمی گذارد و آنچه باقی می ماند چیزی جز آزار شهروندان نیست. مترو و BRT و تونل های اقماری هم جوابی به همراه نداشت. پارکینگ های طبقاتی هم به سرابی دست نیافتنی تبدیل شده است. ولی با این وجود شهروندان کماکان این زخم کهنه و همیشگی شهر را به نوعی تحمل می کنند و اینچنین است که حکایت شلوغی و ترافیک شهر تهران همچنان باقی است.
تناسب نداشتن تعداد ماشین هایی که در معابر در حال حرکتند با فضای موجود عملا امکان حل مسأله را گرفته و مشکلات دیگری را هم به مشکلات ترافیک شهر اضافه کرده است.
چه باید کرد؟
تقریبا می توان گفت هیچ شهری در ایران دارای برنامه توسعه پایدار نیست و این در حالی است که بسیاری از آن ها دارای چنین قابلیتی هستند. در توسعه پایدار ساخت و ساز به جای متن به حاشیه ها رانده می شود و در حاشیه نیز بدون داشتن موانع توسعه به سرعت قابل اجراست. تقریبا در تمام شهرهای چین می توان چنین توسعه ای را مشاهده کرد. محل شهر طوری است که می توان اطراف آن رینگ رودهایی را برای توسعه پایدار در نظر گرفت. رینگ رودها ابتدا به صورت جاده های کمربندی تعریف شده مورد استفاده قرار می گیرند. و در مراحل بعدی امکان ایجاد تأسیسات زیربنایی در آنها به سرعت میسر است. با احداث رینگ رود دوم برای یک توسعه سی یا چهل ساله متناسب با رشد منطقه و نیازهای آتی فاصله دو رینگ رود Dza (Develop zone area) نامیده می شود و رینگ رود آرام آرام به بخش های مورد نیاز تقسیم می شود.
در Dza مناطق مسکونی بین دو منطقه اداری و صنعتی واقع می شود و برای هر منطقه مسکونی فروشگاه های بزرگ و تأسیسات زیربنایی و خدماتی تأسیس می شود.
در Dza فضایی برای استادیوم های ورزشی و دیگر مکان های ورزشی پیش بینی شده و مدارس در نزدیکی محل های مسکونی واقع هستند. در نتیجه نیازی به استفاده از اتومبیل و سفرهای طولانی درون شهری نیست و هزینه مصرفی خانوار نیز پایین می آید.
گذشته از این واحدهای تولیدی و ادارات مستقر در Dza ترجیح می دهند که هر یک متناسب با نیروی کار خود سهمی در مناطق مسکونی داشته باشند. به این ترتیب نیروی کار نیازی به پرداخت هزینه رفت و آمد اتلاق وقت و اجاره واحد مسکونی ندارند ومی توانند بالاترین بهره وری را داشته باشند.
در شهرهای جدید بخشی از خانه های مسکونی احداث شده در dza که در اختیار شهرداری ها قرار دارند به عنوان غرامت در اختیار دارندگان بافتهای فرسوده قرار گرفته و این بافت ها تخریب و به صورت فضای سبز یا پارکینگ در می آیند به این ترتیب هزینه ای بر دولت تحمیل نمی شود و با قاطعیت می توان گفت تشکیل این نوع شهرها باعث کاهش تورم و ثبات دستمزدها در نهایتا کاهش هزینه تمام شده تولیدات می شود.
ولی پیشنهادی که همیشه مطرح است ولی هیچ اقدامی جهت تسریع در انجام آن نمی گردد. داسازی مراکز سیاسی، اقتصادی، سیاسی، هنری و نمایشگاهی کشور از تهران است. به طور مثال کشور چین این مراکز را از هم جدا کرده است و تمام مراکز در شهر پکن متمرکز نشده است. چه اشکالی دارد مرکز فرهنگی کشور به اصفهان، مرکز نمایشگاهی به اراک و مرکز اداری به شهر دیگری منتقل شود. مسئولین هم این دغدغه را دارند.
مجلس طرح تقسیم پایتخت را به دو شهر در دست تهیه دارد. کاظم دلخوش نماینده مردم صومعه سرا و عضو هیأت رئیسه فراکسیون مدیریت شهری ضمن بیان این مطلب گفت: براساس این طرح کشور از ۲ پایتخت تجاری-اقتصادی و سیاسی- اداری برخوردار خواهد شد.
این نماینده مجلس ادامه داد: طرح تقسیم پایتخت طی ۲ یا ۳ برنامه ۵ ساله محقق خواهد شد.
عضو هیأت رئیسه فراکسیون مدیریت شهری مجلس شورای اسلامی اظهار داشت: در نظر داریم بخش تجاری-اقتصادی را برای تهران نگه داریم اما بخش سیاسی-اداری را به جایی دیگر منتقل کنیم.
دلخوش اظهار داشت: پیشنهاد ما این است که به دولت فرصتی کافی بدهیم تا شهر مورد نظرش را پس از بررسی های همه جانبه از لحاظ جغرافیایی، حوادث طبیعی، دسترسی و مرکزیت داشتن بررسی کرده، بعد اسم آن را اعلام کند.
این نماینده مجلس شورای اسلامی معتقد است با فروش اماکن اداری و دولتی در تهران، میتوان هزینه زیرساخت های شهری که به عنوان پایتخت آینده سیاسی، اداری کشور در نظر گرفته شده را تأمین کرد. وی در پاسخ به این سوال که چرا مجلس تصمیم به تقسیم پایتخت کشور گرفته گفت: سیاست تمرکز زدایی از تهران، رشد روز افزون جمعیت، افزایش بی رویه خودرو که ترافیک و آلودگی های زیست محیطی و انواع ناراحتی های اعصاب و روان از عوارض اجتناب ناپذیر آن است، ما را به فکر تهیه چنین طرحی انداخت.
چه خوب خواهد شد که مرکز اداری کشور به مکانی منتقل شود که بشود حداقل برای ۳۰۰ سال توسعه شهری را در آن اعمال کرد. امیداوریم که یک روز همه شاهد تهرانی خلوت به دور از هول و هراس دیو هزار سر ترافیک و شهری آرام و راحت باشیم و (تهران خلوت) دچار مرگ تدریجی نشود و چه هنگام این محقق می شود…….شاید وقتی دیگر!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نوزده − 5 =