ρ
قدرت هدف
قدرت هدف
۱۹ خرداد ۱۳۹۸
کش جادویی
کش جادویی
۱۹ خرداد ۱۳۹۸

ققنوس ویتنام

بیش از ۳۲ سال از پایان جنگ ویتنام نمی گذرد. طی سال های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۵ ویتنام تحت گسترده ترین درگیری و حملات هوایی ویرانگر نیروهای آمریکایی قرار داشت. در سال ۱۹۷۵، ویتنام کشوری ویران شده بود که هرچند پرچم پیروزی را برفراز سایگون به اهتزار درآورد، اما اقتصادی ویران و درهم شکسته برای آن باقی مانده بود.
چریک های هوشی مینه با پشتیبانی های مالی و تسلیحاتی چین و روسیه موفق به اخراج نیروهای آمریکایی شدند و آمریکا روز ۳۰ آوریل ۱۹۷۵ آخرین نفراتش را از فراز سفارت خود در سایگون با هلیکوپتر فراری داد، اما اقتصاد ویتنام بی رمق و متلاشی شده بود. آیا ویتنامی های پیروز دست روی دست گذاشتند و جیره خوار حامیانشان شدند؛ خیر، آن ها هوشمندانه به تفکر پرداختند و راه های توسعه کشور را جست و جو کردند.
جدیدترین آمار منتشره به نقل از پایگاه اینترنتی دویچه وله (صدای آلمان) حاکی از آن است که تولید ناخالص ملی ویتنام در ده سال اخیر با متوسط رشد ۵/۷ درصد در سال به ۶۰ میلیارد دلار رسیده و براساس برنامه ریزی دولت، ویتنام باید تا سال ۲۰۱۰ میلادی در ردیف کشورهای شکوفا قرار گیرد و تا سال ۲۰۲۰ به رشد کامل صنعتی دست یابد.
این کشور، که در گذشته تنها صادراتش برنج بود، امروز به عنوان عضو صد و پنجاهم وارد سازمان تجارت جهانی شده است. جالب آن که حتی در زمینه تولید برنج نیز پیش بینی ها می گوید میزان صادرات برنج این کشور طی سال ۲۰۰۷ به رکورد جدیدی رسیده و از چهار میلیون تن فراتر خواهد رفت.
اما، درکنار آن اشاره به پاره ای اخبار روز ویتنام نیز شنیدنی است:
– ویتنام با فرستادن ماهواره به فضا، خدمات تلویزیونی خود را گسترش می دهد؛
– همکاری چین، فیلیپین و ویتنام برای استخراج مشترک منابع دریای جنوبی؛
– ویتنام در سال گذشته ی میلادی بیش از ۱۰۰ میلیون دلار چای صادر کرد؛
– بانک توسعه آسیایی ADB، ۳۰ میلیون دلار وام به ویتنام اختصاص داد؛
– صنعت گردشگری در ویتنام طی سال گذشته رشد ۵/۱۰ درصدی داشته است؛
– صادرات صنعت کشتی سازی ویتنام تا سال ۲۰۱۰ به بیش از ۷/۱ میلیارد دلار در سال خواهد رسید.
– صادرات نفت ویتنام در به ۸/۵ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ رسیده است و شرکت های نفتی چون پتروفینا،BP، شل، توتال و اسپکتر همکاری نزدیکی با ویتنام دارند.
– ویتنام ۲۹ پروژه ی جدید با سرمایه گذاری خارجی به ارزش ۳۰۵میلیون دلار را فقط طی ماه ژانویه به ثبت رساند.
– صادرات ویتنام طی سال جاری میلادی با افزایش ۳۰ درصد روبه رو بوده است.
– ژاپن مقدار ۱۰۰ میلیون دلار در مناطق مسکونی جدید استان تای نگوین ویتنام سرمایه گذاری میکند.
اما، ویتنام تحول را از کی شروع کرد؟ بنا به اطلاعات موجود، این کشور تا سال ۱۹۸۶ از سیاست های حمایتی و تزریق سوبسید به بدنه اقتصاد خود پیروی می کرد.
در ششمین پلونیوم حزب کمونیست در دسامبر۱۹۸۶ مانیفست سوسیالیستی، که متکی بر تولید بود، کنار گذاشته شد و رهبران قدیم برکنار و اقتصاد براساس بازار آزاد جای گزین آن گردید.
البته توسعه، بذری است که به بار رسیدن آن زمان می برد. طبق گزارش FAO کل اراضی قابل کشت ویتنام تا سال ۱۹۸۹ حدود ۶/۶ میلیون هکتار بود که فقط ۴۷۰ هزار هکتار آن زیر کشت دائم قرار داشت؛ و این ویتنامی است که امروز تولید ناخالصش از مرز ۶۰ میلیارد دلار فراتر رفته است.
آن گونه که در یادداشت به اختصار گفته شد، ویتنامی که حدود سه دهه پیش کاملا ویران شد،ۀ و طی سال ها تنها چیزی که می توانست صادر کند برنج بود، با تلاش و انتخاب خط درست، امروز توانسته به ۶۰ میلیارد دلار تولید ناخالص ملی دست یابد، که عدد بسیار قوی ای است.
اما، در مقایسه با ویتنام توجه به وضعیت ایران قابل توجه است. به راستی آیا درآمد سرانه ۲۳۰۰ دلار شایسته ایران برخوردار از ذخایر عظیم نفت، گاز و مواد معدنی کم نظیر، واقع در موقعیت جغرافیایی بسیار مهم و دارای هزار و یک امتیاز دیگر است؟!
واقعیت ویتنام نشان می دهد، مهم نیست که یک کشور چه دارد، مهم فقط این است که آیا خط درستی را برای رسیدن به اهداف تعیین شده انتخاب کرده یا خیر؟ پاسخ مثبت به این سوال به معنای آینده موفقیت آمیز برای آن کشور است.
به هرجهت، مردم ویتنام فوق العاده فقیربودند، اما امروز همان کشور فقیر و ویران شده تبدیل به یک قدرت اقتصادی شده است. حال، به شرایط پیرامونی ایران نیز توجه کنیم: کشور توانمندی از لحاظ داشته ها، در جایگاهی قرار گرفته است که مزیت افزوده برای همسایگان تولید می کند و خود روز به روز فقیرتر می شود. سیب ایران به قیمت کیلویی ۱۵۰ تا ۲۰۰ تومان از مرزهای غربی به ترکیه صادر شده و چند کیلومتر آن سوی مرز، از آن کنسانتره تولید کرده با قیمت ۳ هزارتومان به کشورمان یا نقاط دیگر صادرات مجدد می کنند. آیا ساخت کارخانه های کنسانتره و بهره بردن از ارزش افزوده آن کار شاقی است؟ متأسفانه ما راه درست را نمی شناسیم و تا وضع بر این منوال باشد، نمی توانیم انتظار داشته باشیم که به رفاه و درآمد ناخالص چشم گیری دست یابیم؛ زیرا پیشرفت کشور نیازمند حرکت بر خطوطی است که زیربنای تئوریک قابل اثبات داشته باشد.
چه کسی می تواند بایستد و بگوید زیر پایش دارد حرکت می کند؟ اگر گفته او صحیح باشد، بی گمان زمین خواهد خورد! جامعه تولیدی ما نیز در عرصه متحول، پویا و رقابتی جدید فرصتی برای ایستادن ندارد. بنابراین، این جامعه امروز نیازمند آن است که کاهیگیری را بیاموزد.
ما باید درک کنیم که مجالی برای تأمل وجود ندارد. هواپیما تا حرکت می کند بالاست! اگر صنایع ما می خواهند که بمانند و حرفی برای گفتن داشته باشند، باید ابتدا تحولات را باور کنند و سپس، خود نیز در مسیر تغییرات پیش بروند؛ اما برای حرکت درست باید تناسب اجزاء را حفظ کنیم. روی ماشینی توانمند نمی توان موتور ضعیفی گذاشت و انتظار حرکت بی نقص را هم کشید.
اقتصاد و صنعت ما، امروز احتیاج به خانه تکانی و درک مسیر درست و پیروی از خطوط منطقی و اثبات پذیر دارد. بیایید امساک نکنیم و بپذیریم از ویتنام هم می توان درس های اقتصادی آموخت، و اگر چنان کشوری بر مسیر درست باشد، می توانیم آن را به عنوان الگوی توسعه در نظر بگیریم.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

چهار + 16 =